BIOGRAFIE

"Mon plus grand désir d'acteur? C'est de faire des films destinés à faire rire les enfants et les parents à la fois dans ce monde trop triste!"

Louis de Funès


Ik herinner het mij nog levendig. Toen Louis de Funès in het jaar 1983 overleed publiceerde de Paris Match, een bekende Franse magazine, een groot artikel met als titel: la fin du triumvirat Bourvil - Fernandel - De Funès. Inderdaad, Frankrijk was zijn drie beste komische acteurs verloren. Bourvil al in 1970, Fernandel in 1971. Het overlijden van Louis de Funès kwam echter niet als een verrassing: zijn hart had het deze keer definitief begeven. Nadat hij jarenlang het beste van zichzelf had gegeven vooral in bioscoopfilms overleed hij op 27 januari 1983 in Nantes. Een korte biografie van de grootste komiek uit de filmgeschiedenis. 

Louis de Funès wordt op 31 juli 1914 te Courbevoie geboren als Louis Germain David de Funès de Galarza. Hij zal in meer dan 140 films meespelen, wordt één van de meest bekende komische acteurs van de Franse cinema van de twintigste eeuw en de onbetwistbare kampioen van de Franse box office in de jaren '60 tot de vroege jaren '80, goed voor meer dan 270 miljoen kijkers in de bioscoopzalen.

Zijn ouders zijn beiden van Spaanse afkomst en emigreerden naar Frankrijk. Zijn vader was advocaat en daarna diamanthandelaar. Louis is de laatste in de rij van drie kinderen. Na zijn middelbare school in Parijs moet hij zich neerleggen bij kleine rolletjes in de bioscoop en het theater. Ook piano spelen interesseert hem. Voor de Tweede Wereldoorlog gaat hij aan de slag als tekenaar. Hij zal niet deelnemen aan de oorlog omdat hij niet geschikt wordt verklaard.

Vanaf 1936 werkt hij als jazz-pianist in verscheidene bars. Hij zal Eddy Barclay ontmoeten tijdens de oorlog. Zijn eerste verschijning in het theater is tijdens de bezetting. In 1936 trouwt hij voor de eerste keer, maar na zekere tijd volgt de echtscheiding. Enkele jaren later stapt hij voor de tweede en definitieve keer in het huwelijksbootje met Jeanne Barthélemy, een nicht van comtesse de Maupassant. Jeanne zal een belangrijke rol in zijn leven vervullen, zij zal hem als trouwe raadgever bijstaan in al zijn films.

Het spelen tot in de late uurtjes als jazz-pianist levert hem onvoldoende geld op. Hij gaat daarom in de cinémawereld zijn carrière opbouwen, hij accepteert kleine rolletjes zoals bijvoorbeeld in "La vie d'un honnête homme" van Sacha Guitry (1952). In datzelfde jaar ontmoet hij Robert Dhéry, van wie hij een serieuzere rol in "Ah! Les Belles Bacchantes" krijgt. In 1956 krijgen we voor de eerste keer een Louis de Funès te zien, ondertussen al 42 jaar, zoals we hem nog altijd kennen in "La Traversée de Paris" van Claude Autant-Lara, dit naast steracteurs als Jean Gabin en Bourvil. In de films "Comme Un Cheveu Sur La Soupe" (1957) en "Ni Vu Ni Connu" (1958) krijgt hij voor het eerst hoofdrollen toegedeeld. Met het theaterstuk "Oscar" (1959) wordt hij nog beroemder.  Vele jaren later volgt een even succesvolle verfilming door Édouard Molinaro. (1967)

In de jaren '60 en '70 volgt de ene hit na de andere met onder andere de reeks van de "Gendarme de Saint-Tropez", de trilogie "Fantômas", "Le Corniaud", "La Grande Vadrouille", "Oscar", "La Folie des Grandeurs", "Les Aventures de Rabbi Jacob", "L'Aile ou la Cuisse". Wat mij betreft begint het pas echt met "Pouic-Pouic" (1963) van Jean Girault die hem meerdere keren zal regisseren, o.a. voor alle "Gendarme"-films. Wereldwijd is hij het meest gekend in de films van Gérard Oury, die onder andere "La Grande Vadrouille" geregisseerd heeft. Met meer dan 17 miljoen bioscoopbezoekers het jaar van zijn release was deze film meer dan 30 jaar het grootste succes op het Franse grondgebied. (in 1998 geklopt door Titanic) De film was voor meer dan 40 jaar de meest succesvolle Franse film alvorens te worden ingehaald door Bienvenue chez les Ch'tis van Dany Boon in 2008.

Het is ook in diezelfde jaren '60-'70 dat hij de wereldberoemde Gendarme speelt waar hij naast de grote Michel Galabru een duo van formaat neerzet. Op 50-jarige leeftijd slaagt de Funès erin om de hoofdrol neer te zetten in drie kaskrakers: naast de eerste "Gendarme"-film, wordt ook de eerste uit een reeks van 3 "Fantômas"-films gedraaid, alsook "Le Corniaud" waarin hij schittert naast Bourvil. In die periode worden trouwens nogal wat films met "Grand" gemaakt die voor mij deel uitmaken van de toppertjes. In 1966 speelt hij de rol van restaurantuitbater Septime in "Le Grand Restaurant", waar hij excelleert als onhebbelijke chef boven zijn personeel en onderkruiper ten aanzien van gezagsdragers, zoals de commissaris, glansrijk neergezet door Bernard Blier. In datzelfde jaar verschijnt hij ook als tirannieke dirigent van het bezette Frankrijk in "La Grande Vadrouille", deze keer naast Bourvil. Ook hier weer een voortreffelijke de Funès die vlekkeloos overgaat van arrogantie naar nederigheid en omgekeerd. Als welstellende Franse burger die het orkest mag leiden in de grote Franse Opéra Garnier de Paris stelt hij zich hatelijk superieur op tegenover Bourvil die "maar een schilder van muren" is. Maar als een hoge Duitse officier hem aan de tand voelt, wordt hij een eersterangs onderkruiper! Of om Michel Follet te citeren: "Louis de Funès lacht met de hiërarchie."
Eerder al speelt hij een dominante rol ten opzichte van Bourvil in "Le Corniaud", eveneens van Oury. Het spreekt voor zich dat topacteurs excelleren als ze goed aangevuld worden door de rest van de cast. En zo zou hij nogmaals "boven" Bourvil mogen spelen in 1971. Voor de rol van kamerdienaar in "La Folie des Grandeurs" moeten ze helaas de rol voor de pas overleden Bourvil overdragen aan Yves Montand. Desalniettemin wordt deze derde film van Gérard Oury met Louis in een hoofdrol opnieuw een groot succes, net zoals de vierde en laatste film van Oury met de Funès als rabbi in "Les Aventures de Rabbi Jacob". (1973)

Zijn passie voor het theater is erg groot en hij herneemt het theaterstuk "Oscar" in 1971-1972. In het stuk "La Valse des Toréadors" van Jean Anouilh (1973) zal hij voor de laatste keer acteren voor een live publiek. De eerste aanwijzingen van hartproblemen duiken op… Hij wordt in het ziekenhuis opgenomen.
Na een ernstig hartaanval in 1975 overweegt hij om zijn loopbaan definitief te beëindigen. Maar dankzij regisseur en producent Christian Fechner zal hij zijn loopbaan nog wat verder kunnen zetten, op voorwaarde dat er op de set voldoende medisch personeel aanwezig is en mits het afsluiten van voldoende verzekeringen. In 1976 speelt hij vermoeider dan we hem kennen, maar alsnog glansrijk de rol van restaurantbeoordelaar Duchemin in "L'Aile ou la Cuisse", en dit naast komiek Coluche die we voor het eerst in een grote rol op het witte doek zien.

In 1980 wordt een droom van de Funès alsnog werkelijkheid: het verfilmen en regisseren van een toneelstuk van Molière: "L'Avare". Naast de regie, samen met Jean Girault, neemt hij ook de hoofdrol voor zijn rekening. Helaas wordt "L'Avare" geen al te groot succes en het is ook wat mij betreft één van de films die ik het minst geslaagd vind. De rol als niet-officieel regie-assistent gaat hem beter af. Zoals in de Gendarme-reeks. Jean Girault is in deze films meer de regisseur op technisch niveau, zoals de kadrering van het beeld. De scènes zelf worden op het creatieve vlak vooral door de Funès geregisseerd: timing, uitlokken van situaties, toevoegingen of aanpassingen aan bepaalde replieken, etc... Daarom ook klikt het tussen de Funès en bijv. een regisseur als Girault (Gendarme-reeks) of Oury (La Grande Vadrouille) wonderwel, en botst het met een regisseur zoals Molinaro (Oscar) die opmerkingen van acteurs niet duldt. 

In datzelfde jaar ontvangt hij uit handen van de grote Amerikaanse komiek Jerry Lewis een César d'honneur voor zijn hele carrière.

De gevolgen van zijn hartaanval blijven we in zijn laatste prenten van de jaren '80 zien. De Funès lijkt veel ouder, en hoewel hij het beste van zichzelf blijft geven, voel je toch hier en daar wat terughoudendheid, en speelt hij rustiger, zoals in zijn voorlaatste film "La Soupe au Choux".

Zijn laatste film zal er één als Gendarme worden, de zesde uit de reeks: "Le Gendarme et les Gendarmettes" (1982). Regisseur Jean Girault overlijdt tijdens de film, zijn co-regisseur Tony Aboyantz zal de taak overnemen en de film tot een goed einde brengen.

In december 1982 trekt hij er met zijn familie voor een paar dagen op uit in de bergen. Op de avond van 27 januari 1983 gaat hij naar bed, de hoogte van de bergen vermoeit hem erg. Wederom wordt hij op 68-jarige leeftijd het slachtoffer van een hartfalen. Hij wordt diezelfde avond nog in spoed naar het Universitair Ziekenhuis van Nantes overgebracht, waar hij overlijdt om 20.30 uur. Het overleden lichaam van Louis de Funès is geborgen op de 'Cimetière du Cellier' in Loire-Atlantique, nabij het kasteel van Clermont.

Louis de Funès zou nog de hoofdrol spelen in "Papy fait de la Résistance". Het is zijn goede vriend en trouwe "adjudant Jérôme Gerber" uit de Gendarme-reeksen die de rol voor zijn rekening moet overnemen. De film wordt evenwel aan Louis opgedragen. Als eerbetoon nemen heel wat andere komieken deel aan deze film, zoals Jacqueline Maillan, Jacques Villeret, Jean-Claude Brialy, Jean Carmet, Jacques François en Julien Guiomar.

Decennia na zijn overlijden wordt Louis de Funès nog altijd herdacht als één van de grootste komieken ter wereld. Zijn films zijn grote successen en worden opnieuw en opnieuw bekeken.  Wat mij betreft sluit ik af met de woorden van Michel Follet: 
"Louis de Funès zou ik niet uit mijn leven kunnen schrappen!"


Een veel uitgebreidere biografie vind je hier. Ontdek je iets dat niet klopt, laat het me a.u.b. weten.
Bronnen
: wikipedia.fr - wikipedia.nl - biografie uit de site defunes.be van BuStEl - afbeeldingen: defunesmovies.com


[KLIK HiER OM TERUG TE KEREN NAAR DE STARTPAGINA]